[3]

Nederland telt 25 veiligheidsregio’s. In elke regio moet een regionale ambulancevoorziening (RAV) gaan functioneren. Dat wil zeggen één organisatie met één ambulance meldkamer en één ambulancedienst.

In achttien regio’s bestaan die RAV’s al. In zeven niet: daar bestaat vaak heftige concurrentie tussen twee of meer ambulancediensten. Vanwege de nieuwe Wet op de Ambulancezorg moet iedere reeds bestaande RAV een vergunning aanvragen om verder te mogen gaan als RAV. Ook derden mogen dat doen, bijvoorbeeld openbaar vervoer maatschappijen, buitenlandse ambulancebedrijven en academische ziekenhuizen.

Dat veroorzaakt grote drukte bij bestaande RAV’s. Directies geven veel geld uit om mooie aanvragen van vergunningen te maken. Hun juridisch adviseurs kijken met argusogen naar de procedures en voorwaarden: de kleinste fout kan leiden tot bezwaar- en beroepsprocedures. Personeel en hun ondernemingsraden zijn onzeker over het voortbestaan van hun bedrijf. Het Ministerie van VWS moet tijdelijke medewerkers in dienst nemen om alle aanvragen te beoordelen.

Deze bestuurlijke drukte is overbodig indien de regering zou besluiten om de achttien bestaande RAV’s zonder meer een vergunning te geven. Alle aandacht van VWS en beleidsinstanties kan dan uit naar die zeven regio’s waar de RAV’s maar niet van de grond komen, waar het bevorderen van paraatheid bij bedreiging van gezondheid en veiligheid stagneert. Dat is al moeilijk genoeg.

Dit gehele verhaal kwam naar voren in de wandelgangen van het congres Tien Jaar Openbare Geestelijke Gezondheidszorg dat op 3 december plaatsvond in Lelystad. Deelnemers van GGD’en uit vrijwel alle veiligheidsregio’s namen eraan deel.

www.integratedcare.nl [4]

[5]